2018, ജൂലൈ 23, തിങ്കളാഴ്‌ച

ഒറ്റക്കൊരു പെണ്ണ്

മഴക്കാലത്തു കടൽ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? ഇരുണ്ട ആകാശത്തിനു കീഴെ ആർത്തലക്കുന്ന തിരമാലകൾ ഉയർന്നു പൊങ്ങുന്ന കലി തുള്ളിയ കടൽ. കരയോട് ചേരാൻ ആണ് കടൽ തുള്ളുന്നത് എന്നാണോ കരുതിയത്. അല്ല, ആകാശത്തിനോട് ചേരാൻ വെമ്പുന്നവൾ ആണവൾ . ഭൂമിയോട് ചേരാൻ കഴിയാത്ത ആകാശത്തിന്റെ  ദുഃഖം പെയ്തൊഴുകുന്നതാണു കടലാകുന്നത്.

മഴയിൽ കടൽ കാണാൻ പോകുന്ന കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോളാണ്  മഴയത്തു കടൽ നിനക്ക് പ്രാന്താ ,ഞാനില്ല , കൂട്ടുകാരെ ആരേലും കൂട്ടി പോ എന്ന് പറഞ്ഞത്. ഇന്ത്യ മുഴുവൻ ഒറ്റക്കു യാത്ര ചെയ്യാനുള്ള മോഹവുമായി നടക്കുകയാണ്. എങ്കിൽ പിന്നെ ബീച്ചിലേക്ക് ഒരു ട്രയൽ നടത്തിയാലോ എന്ന് തോന്നി,  കൂടെ കൊണ്ട് പോകാൻ കൂട്ടുകാർ ആരുമില്ലായിരുന്നു എന്നത് വേറൊരു സത്യം.

അഞ്ചര ആയപ്പോൾ ബീച്ചിൽ എത്തി. പാർക്കിങ്ങിനോട് ചേർന്നുള്ള സിമന്റ് തറയിൽ ഇരുന്നു. അവിടെയാകുമ്പോൾ ആരുടേയും ശല്യമില്ലാതെ കടൽ കാണാം.അപ്പുറത്തെല്ലാം നിറയെ ആളുകൾ , കുട്ടികൾ വെള്ളത്തിലിറങ്ങിയും തിരിച്ചു ഓടിയും കളിക്കുന്നു. സൂര്യകിരണങ്ങൾ ഇളം മഞ്ഞ നിറം വീഴ്ത്തുന്നുണ്ട്. കുറെ നാളിന് ശേഷം ആശാൻ പുറത്തു വന്നതാണ്. ഓരോ നിമിഷം കഴിയുമ്പോൾ മഞ്ഞ നിറം മാറി മാറി വരുന്നതും, തിരകൾ അടിച്ചു കേറുന്നതും നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ ആണ് ആരോ നോക്കുന്നത് പോലെ ഒരു തോന്നൽ. തല തിരിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ അടുത്തുള്ള ബദാം  മരത്തിൽ ചാരി ഒരാൾ. അയാളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ വഷളൻ ചിരി.  അപ്പുറത്തെ പാർക്കിന്റെ മതിലിൽ ചാരി നിൽക്കുന്നയാളോട് തന്നെ ചൂണ്ടി അയാൾ എന്തോ ആംഗ്യഭാഷയിൽ പറയുന്നു.   അവിടെയുള്ള ഇരിപ്പു അത്ര പന്തിയല്ലെന്ന് തോന്നിയത് കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു നടന്നു. മണലിൽ കൂടെ നടക്കുന്നത് ഒട്ടും ഇഷ്ടമില്ലാത്തത് ആണ് . എങ്കിലും അമർത്തി ചവിട്ടാതെ ചെരുപ്പിൽ മണൽ കേറാതെ , ഇടയ്ക്കു നിറം മാറുന്ന കടലിനെ  നോക്കി നടക്കുമ്പോൾ ഇടത് വശത്തു നിന്നും ഒരു ശബ്ദം ' ഒറ്റക്കാണോ '.

ഒറ്റക്കായാലും ഇരട്ടക്കായാലും തനിക്കെന്താടാ ചെകുത്താനെ എന്ന് ചോദിയ്ക്കാൻ ആണ് ആദ്യം  തോന്നിയത്.  പക്ഷെ ചോദ്യം അവഗണിച്ചു മുന്നോട്ടു നടക്കുകയാണ് നല്ലത് എന്ന് മനസ്സ് ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ചേർന്ന് നടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു കൊണ്ട് അയാൾ കൂടെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. കാലിൽ മണല് കേറുന്നത് നോക്കാതെ കുറച്ചു വേഗത്തിൽ നടന്നു ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ചെന്ന് കേറിയപ്പോൾ ആണ് ഒരു ആശ്വാസം ആയത്. അയാൾ പിറകെയുണ്ടോ എന്ന് നോക്കിയില്ല. കാരണം തിരിഞ്ഞു നോട്ടം ചിലപ്പോൾ ഒരു ക്ഷണം ആയി കരുതിയാലോ എന്ന സംശയം.  ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് അസ്തമയം കണ്ടു . സൂര്യൻ പൂർണ്ണമായും കടലിൽ താഴുന്നതിനു മുന്നേ അവിടെ നിന്നും മടങ്ങി.

ബീച്ചിൽ നിന്നും റോഡിലേക്ക് കേറിയപ്പോൾ വിശപ്പിന്റെ വിളി അതിഭീകരം ആയത് കൊണ്ട് അടുത്ത കണ്ട ഹോട്ടലിൽ കേറി മൂലയിൽ ഉള്ള ഒരു മേശ പിടിച്ചു. പൊറോട്ടയും ചിക്കൻ ചുക്കയും ഓർഡർ ചെയ്തു ഇരിക്കുമ്പോൾ മുന്നിലെ സീറ്റിൽ ഒരാൾ  വന്നിരുന്നത്. ഇരിക്കട്ടെ എന്ന് മര്യാദയുടെ പേരിൽ ഒരു ചോദ്യം പോലും ചോദിക്കാതെ കയറി ഇരുന്നവനോട്  ആദ്യം തന്നെ ഒരു നീരസം തോന്നി. മൊബൈലിൽ നിന്നും മുഖമുയർത്താതെ വന്ന വൈറ്ററോട് ഒരു കാപ്പിക്ക് പറഞ്ഞു . ഓർഡർ ചെയ്ത പൊറോട്ടയും ചിക്കനും  വന്നു അത് ആസ്വദിച്ച് കഴിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആണ് അയാളുടെ കൈകൾ പ്ലേറ്റിലെ ചിക്കനിലേക്ക്. 'എക്സ്ക്യൂസ്‌ മി '  ശബ്ദം കുറച്ചുയർന്നു എന്ന് മനസിലായത് അടുത്ത ടേബിളിൽ ഇരുന്നവർ ഒക്കെ നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ ആണ്. സോറി പറഞ്ഞു ഓർഡർ ചെയ്ത ചായ ,മുഴുവൻ കുടിക്കാതെ അയാൾ എഴുന്നേറ്റു പോയി . ഭക്ഷണം  കഴിച്ചു പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ സമയം ഏഴര. റോഡിൽ ആളുകൾ കുറവാണ്. ഒരു ഓട്ടോ കിട്ടിയാൽ ബസ്‌സ്റ്റോപ്പിൽ പോയിറങ്ങാം എന്നോർത്തു ഓട്ടോ കിട്ടുന്നിടം നോക്കി നടന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദം " ചേച്ചിടെ ഇറച്ചിയിൽ തൊട്ടാൽ ചേച്ചിക്ക് ദേഷ്യത്തെ വരുമെടാ" ഞെട്ടലോടെ ശബ്ദം കേട്ട ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ നേരത്തെ ഹോട്ടലിൽ കണ്ട ആളും  കുറെ പേരും. എന്ത് ചെയ്യുമെന്നാലോചിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ ദൈവമയച്ചത്  പോലെ മുന്നിൽ വന്ന ഒരു ഓട്ടോ. അതിൽ കയറി ബസ് സ്റ്റാൻഡ് എന്ന് പറയുമ്പോഴും ഒരു ഭയത്തോടെ ഞാൻ  പുറത്തക്കു നോക്കി.  അവർ ഓട്ടോയുടെ അടുത്തേക്ക് വരുമെന്നൊരു പേടി. ഓട്ടോ മുന്നോട്ടുഎടുത്തു കൊണ്ട് ഡ്രൈവർ പറഞ്ഞു ' ഈ സ്ഥലം അത്ര നല്ലതല്ല, ഈ സമയത്തു  ഒറ്റക്കൊന്നും ഇവിടെ വരരുത്' ഒന്നും പറയാതെ സീറ്റിൽ ചാരി ഇരുന്നപ്പോൾ ഒരു വലിയ പകടത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപെട്ടു എന്ന തോന്നൽ.

ബസ്റ്റോപ്പിൽ ഇറങ്ങി ബസ് കിട്ടുന്നത് പിന്നെയും കുറെ കഴിഞ്ഞാണ്. ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ വേറെ പെണ്ണുങ്ങൾ ഒന്നും തന്നെയില്ല. അവിടെ നിൽക്കുന്ന ഓരോരുത്തരുടെ മുഖത്തും ഇതെവിടുന്നു ആണ് കുറ്റിയും പറിച്ചു വന്നേക്കുന്നത് എന്ന ഭാവം. ബസ് ഒന്ന് വേഗം വന്നെങ്കിൽ എന്ന് പ്രാർത്ഥിച്ചു  കൊണ്ടിരിക്കെ ബസ് വന്നു. ചാടി കേറിയപ്പോൾ അതിലും നിറയെ ആളുകൾ. രണ്ടു സ്ത്രീകൾ  മാത്രം ഉണ്ട് സീറ്റിൽ അവരുടെ കൂടെ ഭർത്താക്കന്മാരും . ബസിലെ ആളുകളുടെ നോട്ടവും നേരത്തെ ബസ്റ്റോപ്പിൽ കണ്ടവരുടേത് പോലെ തന്നെ. ഡ്രൈവറുടെ പിറകിലെ ഒഴിഞ്ഞ ലേഡീസ് സീറ്റിൽ കയറിആശ്വാസത്തോടെ കണ്ണടച്ച് ഇരുന്നു. ടിക്കറ്റ് തരാൻ  വന്നത് എന്നും കാണുന്ന കണ്ടക്ടർ തന്നെ. ഇത്രേം വൈകി ഇതെവിടുന്നാ , കുശലാന്വേഷണത്തിനു ഒരു ചിരി മാത്രം മറുപടി കൊടുത്തു ആലോചിച്ചു. രാത്രി എട്ടര മണിയെന്ന പറയുന്നത് അത്രേം വൈകിയ ഒരു സമയം ആണോ? അതോ സ്ത്രീകൾക്ക് മാത്രം പറഞ്ഞിട്ടുള്ള സമയത്തിനുമപ്പുറം ആണോ ?

പലതരം ആലോചനകളിൽ പെട്ട് നോക്കുമ്പോൾ മുന്നിലെ ഗ്ലാസിൽ പതിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു പെണ്ണിന്റെ ചിത്രം. അവൾക്കു ചുറ്റും നടുക്ക് കറുത്ത വെളുത്ത പൂക്കൾ. ഒന്ന് കൂടെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ  മനസിലായി അത് വെളുത്ത പൂക്കൾ അല്ല. കുറെ കണ്ണുകൾ ആണ്. കറുത്ത  പൂമ്പൊടി പോലെ കാണുന്നത് ചോദ്യ ചിഹ്നങ്ങളും !


2018, ജൂലൈ 2, തിങ്കളാഴ്‌ച

അന്വിത

വരാന്തയിൽ  തൂണും ചാരി വലത് കൈ കൊണ്ട് തലക്കു  മീതെ തൂണിനെ ഒന്ന് ചുറ്റിപിടിച്ചു ഉള്ളിൽ കിടന്നു കുങ്ഫു കളിക്കുന്ന കുഞ്ഞികൈകളുടെ അനക്കം അറിയാനായി ഇടതു കൈ വയറോട്  ചേർത്തു വെച്ച് ഇളവെയിൽ കൊണ്ട് ആലസ്യത്തിൽ കണ്ണടച്ച് ഇരിക്കുക ആയിരുന്നു അന്വിത.

പക്ഷെ മനസ്സ് കൊണ്ട്  നെഞ്ചോട് ചേർത്ത്  ഓട്ടുവള എന്ന പുസ്തകവും പിടിച്ചു ലൈബ്രറിയുടെ മൂന്നാമത്തെ  നിലയിൽ നിന്നും താഴേക്കിറങ്ങുന്ന പടിയുടെ തിരിവിൽ ആയിരുന്നു അവൾ.  അപ്പോഴാണ് അവിചാരിതമായി മുന്നിലേക്കെത്തിപ്പെട്ട യുവാവ് ആ ബുക്കിലേക്ക് നോക്കി ഒരു പുച്ഛ  ഭാവത്തിൽ ചിരിച്ചത്.  ആ നോട്ടവും ഭാവവും ഒട്ടുമിഷ്ടമായില്ലെങ്കിലും ഒന്നും പറയാതെ ധൃതിയിൽ പടവുകൾ ഇറങ്ങി അവൾ.  ആഴ്‌ചയിൽ ഒരിക്കൽ പുസ്തകം മാറ്റിയെടുക്കാൻ വരുമ്പോഴൊക്കെ അയാളെയും അയാളുടെ ചിരിയും കണ്ടു.  ആറാമത്തെ ആഴ്ചയിൽ I too had a love story എന്ന പുസ്തകവുമായി പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ ചിരിയോടൊപ്പം ഒരു ചോദ്യം വന്നത്

" മലയാളം പൈങ്കിളി ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു ഇപ്പോൾ ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് എത്തിയോ"

'എനിക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളതാ ഞാൻ വായിക്കുന്നത് , തനിക്കെന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടോ ?'

അയാളുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി ചോദിക്കുമ്പോൾ അവൾ കണ്ടു അയാളുടെ കണ്ണുകളിലും നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ചിരി. ആ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി നിന്നപ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഉറഞ്ഞു കൂടിയ ദേഷ്യമെല്ലാം എവിടേക്കോ പോയതായി അവളറിഞ്ഞു. കഴിഞ്ഞ അഞ്ചു ആഴ്ചയും തന്നെ പുച്ഛിച്ചു ചിരിക്കുന്നു എന്ന് തോന്നിയ ചിരിയിൽ ഒരു സ്നേഹത്തിന്റെ കടൽ കണ്ടു. ആ കടലിലേക്ക് അവൾ  അറിയാതെ ഇറങ്ങുകയായിരുന്നു അന്ന് മുതൽ.  ലൈബ്രറിയുടെ എതിർവശത്തെ പ്രിന്റിംഗ് സ്ഥാപനത്തിൽ എഡിറ്റർ ആയി ജോലി ചെയ്യുന്ന ചുരുണ്ട മുടിയുള്ള , കണ്ണ് കൊണ്ട് ചിരിക്കുന്ന അയാളുടെ പേരായിരുന്നു രവി കിഷോർ.

 പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു വെറുതെ വായിച്ചും ഉറങ്ങിയും സമയം കളയുന്ന ദിവസത്തിന്റെ വൈകുന്നേരത്തിലേക്കാണ് അവളുടെ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്നു  കിച്ചു  വന്നത്. എല്ലാവർക്കും രവി അല്ലെങ്കിൽ കിഷോർ ആയിരുന്ന അയാൾ അവൾക്ക് മാത്രം കിച്ചു ആയി മാറിയിരുന്നു അപ്പോഴേക്കും. കിച്ചുവിന്റെ വരവ് അവളെ ഒന്ന് അന്ധാളിപ്പിച്ചു. പൂമുഖത്തിരിക്കുന്ന അച്ഛൻ ആരാ, എന്താ എന്ന് ചോദിക്കുന്നത് കേട്ട് കൊണ്ട് അവൾ വാതിലിൽ  മറഞ്ഞു നിന്നു . അന്വിതയെ ഇഷ്ടം ആണെന്നും കല്യാണം ആലോചിക്കാൻ വന്നതെന്നും പറഞ്ഞപ്പോൾ ആലോചനക്കു  ഒക്കെ വീട്ടിലെ മുതിർന്നവർ അല്ലെ  വരിക  അച്ഛൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ അനാഥൻ ആണ്, തനിക്കു താൻ മാത്രേ ഉള്ളുവെന്നും  പറഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾ  ഒന്ന് ഞെട്ടി. ആലോചിച്ചു പറയാം എന്ന് പറഞ്ഞു കിച്ചുവിനെ പറഞ്ഞയക്കുമ്പോൾ തന്റെ നേർക്ക് വന്നേക്കാവുന്ന ചോദ്യങ്ങളെ ഓർത്തു അവൾ ഭയപ്പെട്ടു, ഗേറ്റ് അടക്കുന്ന ശബ്ദവും അനു  എന്ന വിളിയും ഒരുമിച്ചാണ് അവൾ കേട്ടത്. അപ്പോഴേക്കും അമ്മയും ആരാ വന്നത് എന്നറിയാൻ  ഉമ്മറത്തു എത്തിയിരുന്നു.
 'ആ വന്നയാളെ നിനക്കറിയാമോ , എത്ര കാലമായി അറിയാം'  .
'ഒരു വർഷം  ആയി അറിയാം '

'കല്യാണാലോചനയുമായി ആണ് അയാൾ വന്നത് , നീ എന്ത് പറയുന്നു'

എനിക്കിഷ്ടം ആണ്

അനാഥൻ ആണെന്നുള്ളത് നിനക്കറിയാമെന്നു കരുതുന്നു . ഒറ്റ മോൾ ആയത് കൊണ്ട് നിനക്ക് ജീവിതത്തിൽ വലിയ പ്രതിബന്ധങ്ങൾ  ഒന്നും നേരിടേണ്ടി വന്നിട്ടില്ല. ഒറ്റാം  തടി ആയി വളർന്ന അയാളോടൊത്തുള്ള ജീവിതം എങ്ങനെ ആകുമെന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ല . ആലോചനയുമായി മുന്നോട്ടു  പോകണോ ഏന്നു നീ ആലോചിച്ചു പറ .

എനിക്ക് ആലോചിക്കാൻ ഒന്നുമില്ല അച്ഛാ . കിച്ചുവിനെ കുറിച്ച് എനിക്ക് അറിയാത്ത ഒന്നുമില്ല. പിന്നെ വളർന്നത് ഒറ്റയ്ക്ക് ആണെങ്കിലും ദുഃസ്വഭാവങ്ങൾ ഒന്നുമില്ലാത്ത ആളാണ്.

നിന്റെ ഇഷ്ടം അതാണെങ്കിൽ പെട്ടെന്നു തന്നെ അങ്ങ് നടത്തി തരാം. നിന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്ക് ഞങ്ങൾ ഒരിക്കലും എതിര് നിന്നിട്ടില്ലല്ലോ.

പെട്ടെന്ന് എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും കിച്ചുവിന്റെ ആവശ്യപ്രകാരം ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞാണ് കല്യാണം നടത്തിയത്. കല്യാണം കഴിഞ്ഞു മൂന്നു മാസം ആയപ്പോൾ  സർക്കാർ വക സ്കൂളിൽ ജോലിയും കിട്ടി. നാട്ടിൽ വീട്ടിൽ  നിന്നും വളരെ ദൂരത്തായിരുന്ന ജോലിസ്ഥലത്തു  താമസിക്കാൻ സൗകര്യം  കിട്ടിയത് മറിയച്ചേട്ടത്തിയുടെ വീട്ടിലായിരുന്നു

പത്തേക്കർ റബർ  തോട്ടവും വലിയൊരു വീടും വാടകക്ക്  കൊടുക്കുന്ന കുറച്ചു കടമുറികളും ഉണ്ടാക്കി കൊടുത്താണ് അഞ്ചു വർഷം  മുൻപ് മറിയചേട്ടത്തിയുടെ ഭർത്താവു മരിക്കുന്നത്. ആകെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരേ ഒരു മോൻ അങ്ങ് അമേരിക്കയിലും . വലിയ വീട്ടിൽ ഒറ്റക്കു താമസിക്കാൻ വിഷമം ആയത് കൊണ്ട്  വീടിന്റെ  മുകൾ നിലയിൽ അടുത്തുള്ള നഴ്സിംഗ് കോളേജിലെ പിള്ളേരെ പേയിങ്  ഗസ്റ്റ് ആയി താമസിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.  അനുവിനു മാത്രം താമസിക്കാൻ സ്ഥലം ചോദിച്ചു വന്ന അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് മറിയച്ചേടത്തി വെച്ചത് വലിയ ഒരു ഓഫർ ആയിരുന്നു. വീടിന്റെ വശത്തുള്ള ഒരു മുറിയും അതിനോട് ചേർന്ന് ഒരു ചെറിയ അടുക്കളയും റെഡി ആക്കി കൊടുക്കാം. കിച്ചുവിന് അവരുടെ തോട്ടത്തിന്റെയും കടമുറികളുടെയും മേൽനോട്ടവും.  ഒരു താമസസ്ഥലം കിട്ടുക എന്നത് തന്നെ വലിയ കാര്യം ആയിരുന്നത് കൊണ്ടും കല്യാണം  കഴിഞ്ഞു അധികമാകാത്തത്  കൊണ്ടും അവർ പറഞ്ഞത് പോലെ കിച്ചു പ്രെസ്സിലെ ജോലി രാജി വെച്ച് വന്നു ചേട്ടത്തിയുടെ കൂടെ ചേർന്നു.  ചേട്ടത്തി ദൂരെ വീട്ടിലെ അമ്മയെ പോലെ ആയിരുന്നു അനുവിന്. ചേട്ടത്തിക്കാകട്ടെ ഒന്ന് ശരിക്കും കാണുക പോലും ചെയ്യാത്ത മരുമോളായിരുന്നു അനു.

ജോലിയും കാര്യസ്ഥപ്പണിയും മലയോരവും മറിയച്ചേട്ടത്തിയുടെ തമാശയും ഒക്കെ ആയി ജീവിതം സുഗമമായി ഒഴുകി കൊണ്ടേയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് ഒരു ദിവസം ഉച്ചഭക്ഷണം കഴിച്ച അന്വിത ടീച്ചർ സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കോടി ഛർദ്ദിച്ചത്. ഫുഡ് പോയ്സൺ എന്നു കരുതി ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത കൊണ്ട് പോയപ്പോളാണ് ഒരു കുട്ടി ടീച്ചർ കൂടെ വരുന്ന കാര്യം മനസിലായത്. വൈകുന്നേരം കിച്ചു പണി കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോഴേക്കും കിച്ചുവിനിഷ്ടപ്പെട്ട ഉണ്ണിയപ്പവും ഉണ്ടാക്കി കാത്തിരിക്കുക ആയിരുന്നു അനു സന്തോഷം വർത്തമാനം അറിയിക്കാൻ. കുളി കഴിഞ്ഞു വന്നപ്പോൾ ചായയോടൊപ്പം ഉണ്ണിയപ്പം കണ്ടു 'ആ ഇന്ന് എന്റെ ടീച്ചർ സ്പെഷ്യൽ ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കിയാലോ എന്താ കാര്യം " എന്ന് ചോദിച്ചു കൊണ്ട്  ഒരു അപ്പം എടുത്തു വായിലേക്കിട്ടു. ഒന്നും പറയാതെ കിച്ചുവിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്ന് അവന്റെ കൈ എടുത്തു വയറിനോട് ചേർത്ത് അമർത്തി അവൾ. ആദ്യം ഒരു ഞെട്ടൽ , പിന്നെ അവിശ്വസനീയതയോടെ അവൻ ചോദിച്ചു.

'ശരിക്കും ?' .

ഉം ..നമ്മുക്ക് കൂട്ടിനു ഒരാൾ കൂടെ വരുന്നുണ്ട് കിച്ചു , ഇന്നുച്ചക്കു  സ്കൂളിൽ നിന്നും വയ്യാതെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയപ്പോൾ ആണ് അറിഞ്ഞത്.

'പക്ഷെ നമ്മൾ പെട്ടെന്നൊന്നും വേണ്ട എന്നല്ലേ തീരുമാനിച്ചിരുന്നത് , പിന്നെ ഇതെങ്ങനെ '

അന്ന് വീട്ടിൽ പോയപ്പോൾ 'അമ്മ കുറെ വഴക്കു പറഞ്ഞു , ഗുളിക ഒക്കെ കഴിച്ചു മാറ്റി വെച്ചാൽ പിന്നെ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ ദൈവം തരില്ല എന്നും പറഞ്ഞു , അത് കൊണ്ട് അതിനു ശേഷം ഞാൻ ഗുളിക കഴിക്കാറില്ലായിരുന്നു

നമ്മൾ ഒരുമിച്ചു എടുത്ത ഒരു തീരുമാനം മാറ്റുമ്പോൾ അതെന്നോട് പറയണം എന്ന് നിനക്ക് തോന്നിയില്ലേ അന്വിത

കിച്ചു നോക്ക് , ഞാൻ ഒരു പാട് ഹാപ്പി ആണിന്നു. വെറുതെ അതുമിതും  പറഞ്ഞു അതില്ലാതാക്കല്ലേ. നമ്മൾക്കു രണ്ടു പേർക്കും ജോലിയുണ്ട് വേറെ പ്രശ്ങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല അപ്പോൾ ഒരാൾ കൂടെ വന്നാൽ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല.

ഒന്നും മിണ്ടാതെ എഴുന്നേറ്റു പോകുന്ന കിച്ചുവിനെ നോക്കി അവൾ അമ്പരന്നു.രാത്രി കിടക്കുമ്പോഴും ഒരക്ഷരം മിണ്ടാതിരിക്കുന്ന കിച്ചുവിനോട് അവൾ പറഞ്ഞു എന്തെങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ വാ തുറന്നു പറയണം അല്ലാതെ ഈ മൗനവ്രതം വേണ്ട

ഒരു കുഞ്ഞു നമുക്കിപ്പോൾ വേണ്ട അന്വിത. നമുക്കിത് വേണ്ടെന്നു വെച്ചാലോ

കിച്ചു എന്താണ് ഇങ്ങനെ പറയുന്നത് എന്ന് അവൾ ആശങ്കപ്പെടുമ്പോൾ അവൻ  തുടർന്നു 'ഞാൻ അനാഥൻ എന്ന് മാത്രേ എല്ലാർക്കും  അറിയുള്ളൂ . പക്ഷെ ഞാൻ അനാഥൻ ആയത് എങ്ങനെ എന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല , പക്ഷെ ഇന്ന് എനിക്ക് നിന്നോട് അത് പറയണം.

'അച്ഛൻ റെയിൽവേ ഗാർഡ് ആയിരുന്നു . ജോലി കഴിഞ്ഞു വരുമ്പോൾ ഒക്കെ അച്ഛന് വല്ലാത്ത മടുപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഗന്ധം ആയിരുന്നു. അതിന്റെ പേരിൽ അച്ഛനും അമ്മയും എന്നും വഴക്കും ഉണ്ടാകും. എന്നാലും അച്ഛന് എന്നെ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു , എനിക്ക് വേണ്ടതെല്ലാം ചോദിക്കേണ്ട താമസം  വാങ്ങി തരും. അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം അച്ഛൻ വന്നപ്പോൾ വല്ലാതെ ആടുന്നുണ്ടായിരുന്നു, അവർ തമ്മിൽ വഴക്കിടുമ്പോൾ ഞാൻ അടുത്ത റൂമിൽ പോയിരിക്കുകയാണ് പതിവ്. അന്നും പതിവ് പോലെ വഴക്കു തുടങ്ങി. പക്ഷെ അന്നത്തെ വഴക്കു അത്ര പെട്ടെന്ന് തീർന്നില്ല. പതുക്കെ വാതിലിനു അടുത്ത് വന്നു ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ വാതിലിന്റെ കട്ടിളപ്പലകയിൽ രണ്ടും കൈ  കൊണ്ട് തൂങ്ങി അമ്മയുടെ നെഞ്ചിനു ചവിട്ടുന്ന അച്ഛനെ ആണ് കണ്ടത്. 'അമ്മ മറിഞ്ഞു വീഴുന്നത് പേടിച്ചു ഞാൻ കട്ടിലിനു അടിയിൽ ഒളിച്ചു. അവിടെ കിടന്നു ഞാൻ ഉറങ്ങി പോയി. അന്നെനിക്ക് ആറു  വയസ്സ്.  പിന്നെ ഉണർന്നപ്പോൾ ഒച്ചയും ബഹളവും ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു . പതുക്കെ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റു  നോക്കിയപ്പോൾ ഫാനിൽ ആടുന്ന അച്ഛനെ ആണ് കണ്ടത്. അമ്മയെ നോക്കാനായി ഓടി ഞാൻ. താളം കെട്ടി കിടക്കുന്ന ചോരയിൽ അമ്മയുടെ മുടി പടർന്നു കിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീട് പോലീസ് ഒക്കെ വന്നു.എന്നെ അനാഥാലയത്തിൽ ആക്കി. അച്ഛനെയും കണ്ട അമ്മയെയും ഓർമ്മയില്ലെന്നു ആണ് ഞാൻ എല്ലാരോടും പറയുക, വേറൊന്നിനുമല്ല ഈ കഥ പറയാം എനിക്കിഷ്ടമില്ല അത് കൊണ്ട് മാത്രം. ഇപ്പോൾ ഒരു അച്ഛൻ ആകാൻ പോകുമ്പോൾ സന്തോഷം തോന്നേണ്ടതാണ് പക്ഷെ എന്തോ അച്ഛൻ ആകാൻ എന്റെ മനസ്സു പാകമായിട്ടില്ല അന്വിത അത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ പറഞ്ഞത് കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു മതി നമുക്ക് '

ഇനിയും ഒരു എട്ടു മാസം കഴിയും കുഞ്ഞു വരാൻ , അപ്പോഴേക്കും കിച്ചുന്റെ ഈ തോന്നലുകൾ ഒക്കെ മാറും . ആദ്യത്തെ കുഞ്ഞാണ് അതിനെ നശിപ്പിക്കാൻ പറയല്ലേ കിച്ചു '

'ഉം , നാളെ ജോലിക്ക് പോകേണ്ടതല്ലേ ഉറങ്ങിക്കോ ' അനുവിനെ ഒന്ന് ചേർത്ത പിടിച്ചു കൊണ്ടവൻ പറഞ്ഞു.

അവളുടെ ഉയർന്നു വരുന്ന വയറു കാണുമ്പോൾ ഒക്കെ കിച്ചുവിന് വല്ലാത്തൊരു സങ്കടം, അസ്വസ്ഥത ഒക്കെ ആയിരുന്നു, അതവൾ അറിയാതിരിക്കാൻ അവൻ പാട് പെട്ടു. അഞ്ചു മാസം ആയപ്പോൾ അവളുടെ അച്ഛനും അമ്മയും വന്നു പ്രസവത്തിനു പോകുന്നതിനെയും ലീവിനെയും കുറിച്ച് ഒക്കെ സംസാരിച്ചു പോയതിനു പിറ്റേന്ന് രാവിലെ എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ അടുത്ത് കിച്ചുവിനെ കാണാതെ അവനെ അന്വേഷിച്ചു പുറത്തേക്കിറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയ അന്വിതയെ ഫാനിന്റെ കാറ്റിൽ പറക്കുന്ന കടലാസ്സ് അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചത്. പേപ്പർ വെയിറ്റ് മാറ്റി പേപ്പർ എടുത്തു അവൾ വായിച്ചു

അന്വിത

കഴിഞ്ഞ നാല് മാസവും അച്ഛൻ ആകാൻ വേണ്ടി ഞാൻ എന്റെ മനസ്സിനെ മെരുക്കി നോക്കി. പക്ഷെ നിന്റെ വയറു കാണുമ്പോൾ ഒക്കെ എന്റെ മനസ്സിൽ വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത പെരുകുന്നു, എന്താണ് എന്ന് എനിക്ക് തന്നെ മനസിലാക്കുന്നില്ല.

മനസ്സ് ഒന്ന് ശാന്തമാക്കണം. അത് കൊണ്ട് ഒരു യാത്ര പോകുന്നു ഞാൻ . ഉപേക്ഷിച്ചു പോവുകയല്ല , തിരിച്ചു വരാനായി പോകുകയാണ്. ഇപ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെ നിന്നാൽ അത് നിന്നെയും കുഞ്ഞിനേയും ബാധിക്കും.

ഞാൻ വീണ്ടും പറയുന്നു നിന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോകുകയല്ല, തിരിച്ചു വരും കാത്തിരിക്കണം

സ്വന്തം കിച്ചു



'ഗർഭിണികൾ ഇങ്ങനെ വെയിലു കൊള്ളാൻ പാടില്ല '

പള്ളിയിൽ പോയി വരുന്ന മാറിയച്ചേടത്തിയുടെ ശബ്ദം . കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്ന കണ്ണുനീർ തുടച്ചു കൊണ്ട് അവൾ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു ,

'കൊച്ചെ ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞും പിഴിഞ്ഞും ഇരുന്നാൽ ഉണ്ടാകുന്ന കൊച്ചിന് വല്ല മാറാദീനവും വരും .  കഴിച്ചോ വല്ലതും , എഴുന്നേറ്റു വാ. നല്ല ഇടിയപ്പവും ചിക്കൻ സ്റ്റുവും ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടാണ്  ഞാൻ പള്ളിയിൽ പോയതു.

അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു ചേടത്തി ഉള്ളിലേക്ക് നടന്നു. ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിൽ ഇരുത്തി വെള്ളയപ്പവും കറിയും വിളമ്പിയ പ്ലേറ്റ് നീക്കി വെച്ച് കൊടുത്തു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു

'അഞ്ച് വർഷം മുൻപ് കുര്യച്ചൻ മരിക്കുമ്പോൾ ഈ വലിയ വീടും പറമ്പും ഞാനും ഒറ്റക്കായിരുന്നു . അപ്പന്റെ മരണത്തിനു പോലും വരാൻ സമയമില്ലാതിരുന്ന മോൻ. ഒറ്റക്കിരുന്നു പ്രാന്ത് ആകുമെന്ന് തോന്നിപ്പോയ സമയം .അപ്പോളാണ്  പള്ളിയിലെ അച്ചൻ വന്നു ചോദിച്ചത് നഴ്സിംഗ് കോളേജിലെ പിള്ളേരെ താമസിപ്പിക്കാമോ എന്ന്. ഒരു കൂട്ട് ഉണ്ടാകുന്നത് നല്ലതല്ലെയെന്നും കരുതി ഞാൻ അവരെ താമസിപ്പിച്ചു. അവർക്ക് വേണ്ടി ഉണ്ടാക്കുന്നതിന്റെ രുചി കൊണ്ട്  ആ പിള്ളേർ തന്നെയാ എനിക്ക് ഫേസ്‌ബുക്കും ഇൻസ്റ്റഗ്രാമും ഒക്കെ ഉണ്ടാക്കി തന്നത്. ഇപ്പോൾ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കലും ഓൺലൈൻ ക്ലാസും ഒക്കെ ആയി ഞാൻ ഒറ്റക്കാണ് എന്നത്  പോലും ഞാൻ ഓർക്കാറില്ല. നമ്മൾ വെറുതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ആണ് ഓർമ്മകൾ നമ്മളെ വേട്ടയാടുന്നത് . ഉപയോഗിക്കാത്ത യന്ത്രത്തിൽ തുരുമ്പ് പിടിക്കുമ്പോലെയാണത്. അത് കൊണ്ട് മോളെ ചുമ്മാതെ കിട്ടുന്ന സമയം ഒക്കെ എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ ചെയ്തോണ്ടിരിക്കണം

ഞാൻ ഈ സമയത്തു  എന്ത് ചെയ്യാനാ ചേടത്തി

മോൾക്ക്  ഫേസ്‌ബുക്കും കുന്തോം ഒന്നുമില്ലേ

പണ്ട് ഉണ്ടായിരുന്നു..കിച്ചുനെ  കണ്ടതിൽ പിന്നെ അതിൽ കേറാറ്  പോലുമില്ല

എങ്കിൽ ഇനി മുതൽ കേറണം. പഴയ കൂട്ടുകാരോട് ഒക്കെ മിണ്ടിയും പറഞ്ഞുമിരിക്കണം .  നോട്ട് ബുക്ക് നിറയെ എഴുതി വെച്ചതൊക്കെ അവിടേം എഴുതണം. പിന്നെ പള്ളി വക അനാഥാലയത്തിലെ പിള്ളേർക്ക് ട്യൂഷൻ എടുത്തു കൊടുക്കാമോ എന്ന് അച്ചൻ ചോദിച്ചിരുന്നു. പൈസ ഒന്നും കിട്ടുകേല എന്നാലും ഒരു പുണ്യപ്രവർത്തി അല്ലെ അതിന്റെ ഗുണം കിട്ടും. ഇതൊക്കെ ആകുമ്പോൾ നമ്മളങ്ങു ബിസി ആകും. അപ്പോൾ വേറെ ചിന്തകൾ ഒന്നും വരത്തില്ല.  ഗർഭിണി ആകുമ്പോൾ നല്ല ഭക്ഷണം കഴിച്ചു നല്ല പുസ്തകം ഒക്കെ വായിച്ചു സന്തോഷമായിരിക്കണം എന്നാലേ ജനിക്കുന്ന കുഞ്ഞും സ്മാർട്ട് ആകുള്ളൂ ..മോളിപ്പോൾ ഇരിക്കുന്ന പോലെ ആയാൽ ജനിക്കുമ്പോൾ തന്നെ കുഞ്ഞിന് വിഷാദരോഗം വരും

ഉം...ചേട്ടത്തി പറയുന്നത് പോലെ ഞാൻ ചെയ്യാം

'പണ്ട് കുര്യച്ചൻ എപ്പോഴും പറയും ഒരു പെണ്ണ് ശരിക്കും പെണ്ണ് ആകുന്നത് ഇങ്ങനെ കരഞ്ഞു മുക്കിള ഒലിപ്പിച്ചു ഇരിക്കുമ്പോൾ അല്ല . പ്രതിസന്ധികളെ തരണം ചെയ്തു മുന്നോട്ടു പോകുമ്പോൾ ആണ്'. ചായ ഗ്ലാസ് മുന്നോട്ടു  നീക്കി വെച്ച് അവർ തുടർന്നു.

അനുമോൾ ഒരു പെണ്ണ് ആണെന്നു ചേട്ടത്തിക്ക് കാണിച്ചു തായോ.

2018, ജൂൺ 14, വ്യാഴാഴ്‌ച

മഴയോർമ്മകൾ

മലയിൽ  നിന്നും ഇരമ്പി വരുന്ന വയനാടൻ മഴ.
മലയിറങ്ങി സേട്ടുക്കുന്നിൽ എത്തുമ്പോൾ കേൾക്കാം മഴയുടെ ഇരമ്പുന്ന ശബ്ദം.
കുന്നിറങ്ങി വയലിലെ നെല്ലോലകളെ തഴുകി വീട്ടു മുറ്റത്ത്  എത്തുമ്പോഴേക്കും നല്ല ഉഗ്രരൂപി ആയിട്ടുണ്ടാകും. അതിനു വല്ലാത്ത വന്യത ആയിരുന്നു.പല ശബ്ദത്തിൽ , താളത്തിൽ, മൂർച്ചയിൽ ഒഴിയാതെ അത് പെയ്തു കൊണ്ടേയിരിക്കും . നിറഞ്ഞൊഴുകുന്ന തോടുകളും പുഴയും. പെരുമഴക്കാലത്ത് ദ്വീപ് ആയി മാറുന്ന ചുറ്റും വയലുള്ള ഒരു ചെറിയ കുന്നിലായിരുന്നു   വീട്. 

മഴക്കാലത്തിന് മുന്നേ തുടങ്ങുന്ന ഒരുക്കങ്ങൾ.വിറക്പുരയിൽ മഴക്കാലം കഴിയാനാവശ്യമായ വിറകുകൾ നിറക്കുന്നു..നെല്ല് കുത്തി അരി ആക്കി വെക്കുന്നു.തട്ടിൻപുറത്തു എത്തുന്ന ഉപ്പ്‌ചാക്ക്.അമ്മ ഉണക്കി വെക്കുന്ന കൊണ്ടാട്ടങ്ങൾ.

മഴ തുടങ്ങിയാൽ തണുക്കുന്നേ  പറഞ്ഞു അടുപ്പിൻതീയരികിൽ നിൽക്കാനുള്ള ഗുസ്തിപിടുത്തം.
തണുപ്പത്ത് മാങ്ങ തിന്നരുത് വയറു വേദന വരും എന്ന് പറഞ്ഞാലും മഴയിൽ പോയി മാങ്ങ പെറുക്കി കൊണ്ട് വന്നു തിന്നൽ.

പുഴ നിറഞ്ഞു വെള്ളം പൊങ്ങി വയലും കരയും നിറയുമ്പോൾ ഇക്കരെ കുന്നിൽ നിന്നും അക്കരെ കുന്നിലേക്കു നീന്തൽ മത്സരം. കാഴ്ച്ചക്കാരിൽ ഒരാളായി ഞാനും.

വാഴപിണ്ടികൾ ചേർത്തുണ്ടാക്കിയ പാണ്ടി  (ചങ്ങാടം) തുഴഞ്ഞു പോകുന്നവർ.പാണ്ടി തുഴഞ്ഞു  വന്നു വെള്ളം കേറിയ സ്ഥലത്തെ കപ്പ പറിച്ചെടുക്കുന്ന കൊച്ചുണ്ണിമാർ. വെള്ളപൊക്കമുണ്ടായ സ്ഥലത്തു നിന്നും ആളുകളെ മാറ്റി പാർപ്പിക്കാൻ വരുന്ന പഞ്ചായത്തിന്റെ തോണി.നിമിഷം പ്രതി പൊങ്ങുന്ന ജലനിരപ്പ്.

കാണുമ്പോൾ പലരുടെയും മനസ്സിൽ കനലെരിയും.എന്റെ വാഴയെന്നും  നെല്ലെന്നും കപ്പയെന്നും ഓർത്തു ആ വേദന നെഞ്ചിലടക്കി പരന്നു കിടക്കുന്ന വെള്ളപ്പരപ്പിലേക്ക് നോക്കി നെടുവീർപ്പിടും

പുഴയും വെള്ളപ്പൊക്കവും ഒക്കെ കുട്ടിക്കാലത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ ആണ്. ഇപ്പോളത് ഓർമ്മകുടുക്കയിലെ സമ്പാദ്യവും. ഇന്നിപ്പോൾ  ഓർമ്മകളുടെ പുതപ്പും പുതച്ചു ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഇവിടെ  മഴയിലേക്ക് കണ്ണും നട്ടു.



വയനാട്ടിലെ വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴിയാണ് ചിത്രത്തിൽ ആദ്യത്തേത് വേനലിൽ..അടുത്തത് ഇന്നു കുഞ്ഞേട്ട വയനാട്ടിൽ നിന്നും അയച്ചത്..



2018, മേയ് 28, തിങ്കളാഴ്‌ച

സ്വപ്‌നാടനം


പ്രണയവും സംഗീതവും വിരുന്നൊരുക്കുന്ന
ഒരു വശത്തായി പ്രണയനദി ഒഴുകുന്ന
പ്രണയപുഷ്പങ്ങൾ  വിരിയുന്ന നഗരം
എന്റെ മോഹങ്ങളുടെ പട്ടികയിലേക്ക്
ആ നഗരത്തെ  കൂട്ടിവെക്കുമ്പോൾ
കൂട്ടുകാരാ നീ അറിയുന്നുണ്ടോ
ഒരിക്കലും നടക്കാത്ത മോഹമാണെന്നു!

ഒരുമിച്ചുള്ള യാത്ര കുറച്ചു നേരത്തേക്ക് മാത്രമെന്ന് അറിയാം
നദി ദൂരം കടന്നാൽ, മറുകര എത്തിയാൽ
തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ പോകേണ്ടവർ ആണെന്നും
സ്വപ്നങ്ങളെ അവയുടെ വേവ് പാകത്തിൽ
വേണ്ട വെള്ളവും വളവും കൊടുത്ത്
നമുക്ക് വിളയിച്ചെടുക്കാം
വിളവെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞാൽ താന്താങ്ങളുടെ ലോകത്തേക്ക്
നമുക്ക് തിരിഞ്ഞു നടക്കാം!
 


2018, ഏപ്രിൽ 11, ബുധനാഴ്‌ച

അവനവനെ കണ്ടെത്തൽ

(ഫേസ്ബുക്കിലെ സുഹൃത്ഗ്രൂപ്പിലേക്ക് വേണ്ടി എഴുതിയത് )


'Introduce yourself' 

എ സി യുടെ തണുപ്പിലും ഞാൻ ഒന്ന് വിയർത്തു. ഹൈദരാബാദിലെ ആദ്യ ഇന്റർവ്യൂ. അന്നും ഇന്നും എന്റെ ആംഗലേയം ദരിദ്രമാണ്. ഒരു സെന്റ്റെൻസ് മുഴുവൻ പറയുന്നത് മുക്കിയും മൂളിയും ആണ്.  അങ്ങനെയുള്ള എന്നോടാണ് എന്നെ കുറിച്ച് പറയാൻ പറയുന്നത്. വിചാരിക്കാത്ത നേരത്തു തകർന്നു പോയ കൊട്ടാരത്തിന്റെ അവശിഷടങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു വന്ന എന്റെ ഉള്ളിൽ  ഇരുളും ചോദ്യചിഹ്നവും പിന്നെ രണ്ടു കുഞ്ഞിക്കണ്ണുകളും മാത്രമായിരുന്നു. അപ്പോൾ നമ്മളെ കുറിച്ച് എന്ത് പറയാൻ ആണ്.  മിഴിച്ചു ഇരിക്കുന്ന എന്നെ നോക്കി അയാൾ വീണ്ടും പറഞ്ഞു tell me about your ambition, dreams, capabilities etc..etc.ഞാൻ എന്നെ കുറിച്ച് പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഇമ്പ്രെസ്സ് ആയിട്ടാണോ എന്തോ ആ ജോലി  കിട്ടിയില്ല .  


ഇപ്പോൾ ഈ ചോദ്യോത്തരപംക്തിയിൽ ഞാൻ എന്നെ തന്നെ കണ്ടു പിടിക്കാനുള്ള ശ്രമം ആണ്. 

? ബാല്യം കൌമാരം യൗവനം പ്രണയം 

വയനാട്ടിലെ ടൂറിസ്റ്റ് സ്പോട്ട് ആയ ബാണാസുരസാഗറിൽ നിന്നും ഒന്നര കിലോമീറ്റർ മാറി കാവുമന്ദം  എന്ന സ്ഥലത്തു വയലുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരു കൊച്ചു കുന്നിലെ വീട്ടിൽ ജനിച്ചു. ആറു  ആങ്ങളമാർക്കും രണ്ടു  ചേച്ചിമാർക്കും കുഞ്ഞനുജത്തി ആയി. എല്ലാ വിധ ലാളന കൊണ്ടും വഷളായ, ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സുവർണ്ണകാലഘട്ടം ആയിരുന്നു അത്.  തിന്നുക , ഉറങ്ങുക , മരം കേറുക എന്നതിന് അപ്പുറത്തേക്ക് ഒന്നിനെ കുറിച്ചും ചിന്തിക്കേണ്ടതില്ലായിരുന്നു.അരുത്  എന്ന് പറയുന്നത് ചെയ്യുന്നതിന് അന്നൊക്കെ ഒരു പ്രത്യേക രസം ആയിരുന്നു. മരത്തിൽ കേറരുത് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അന്ന് പേരയുടെ തുഞ്ചത്തു  നിന്നും ഇറക്കി കൊണ്ട് വരാൻ വടിയെടുക്കണം.  വീട്ടിൽ സാമ്പത്തികമായ ഞെരുക്കം ഒന്നും  തന്നെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും പോക്കറ്റ് മണിയായി ഒന്നും തരാറുമില്ല. അച്ഛന്റെ ചാരന്മാർ നാട് മുഴുവനും ഉള്ളത് കൊണ്ട് നമ്മളൊന്ന് അനങ്ങിയാൽ  വിവരം വീട്ടിലറിയും . എന്നാലും ചാരകണ്ണുകളെ കബളിപ്പിച്ചു കർലാട്  സമുദ്രം (ശരിക്കും തടാകമാണ് , പക്ഷെ തിരയടിക്കുന്നത് കൊണ്ട് നാട്ടുകാർ സമുദ്രം ആക്കി) കാണാനും കൂട്ടുകാരികളുടെ വീട്ടിൽ പോകാനുമൊക്കെ സമയം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു. കൗമാരകാലത്തു പ്രണയം ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇങ്ങോട്ട് തോന്നിയവരോട് പ്രണയം തോന്നിയതുമില്ല , അങ്ങോട്ട് തോന്നിയ പ്രണയം പറയാനും പോയില്ല. പിന്നെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും പരസ്പരം തോന്നിയ ഒരു പ്രണയം സമൂഹം, കുടുംബം എന്നിവയുടെ മുന്നിൽ തോറ്റു കരിഞ്ഞും പോയി. എന്തിനും ഏതിനും കരയുന്ന എന്നെ കരയാളി പാത്തുമ്മ എന്നൊരു വിളിപ്പേരും ഉണ്ടായിരുന്നു. ജീവിതസമ്മർദ്ദങ്ങളിൽ പെട്ട് നീരുറവ വറ്റിയത് കൊണ്ട് ഇപ്പോൾ അങ്ങനെ കരയാറില്ല.

? അന്നത്തെ ലക്ഷ്യങ്ങള്‍,സങ്കല്പങ്ങള്‍

അന്ന് പ്രത്യേകിച്ച് ലക്‌ഷ്യം ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു (ഇന്നും ഇല്ല) ഒരു ഒഴുക്കിനു അങ്ങനെ ഒഴുകിപോകുക എന്നതല്ലാതെ. എങ്കിലും വക്കീൽ ആകണം എന്നൊരു മോഹം വല്ലാതെയുണ്ടായിരുന്നു. അതിന്റെ കടക്കൽ ആദ്യമേ കത്തി വെച്ച് എനിക്കൊട്ടും ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ടീച്ചിങ് പഠിക്കാൻ വിട്ടു എന്റെ മോഹങ്ങൾ മൊത്തം അലുക്കുലുത്തായി എന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതിയല്ലോ.

? ആ കാലങ്ങളിലേയ്ക്ക് ഒരു തിരിച്ചു പോക്ക് സ്വപ്നം കാണാറുണ്ടോ?

എപ്പോഴും ഓർക്കും തിരിച്ചു പോക്കിനെ പറ്റി. പഴയത് പോലെ ഒന്നും അറിയാതെ അങ്ങനെ ഓടി ചാടി നടക്കാൻ. ഇപ്പോൾ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങളുടെ ഭാരം പേറി മുതുകു കഴക്കുമ്പോൾ ആകെ കുളിരു തരുന്നത് ആ ഓർമ്മ മാത്രം ആണ്.


? രാഷ്ട്രീയം

രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികളോട് ഒരു തരത്തിലുമുള്ള ആഭിമുഖ്യം ഇല്ല. പക്ഷെ ഞാൻ സ്വതന്ത്ര ഇടതു പക്ഷ ചിന്താഗതിക്കാരി ആണ്, കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് എന്ന് പറയാമോ എന്നറിയില്ല. തികഞ്ഞ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് ആകാൻ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല, ശ്രമിച്ചിട്ടില്ല.

? സുഹൃത്തുക്കള്‍ 

യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ഒരു അന്തർമുഖിയാണ്. അത് കൊണ്ട് തന്നെ എന്തും ഏതും  തുറന്നു പറയാവുന്ന സുഹൃത്തുക്കൾ ഇല്ല എന്ന് പറയാം. ഓഫീസിൽ സഹപ്രവർത്തകർ ,അയൽക്കാർ ഇവരോടൊക്കെ ഫോർമൽ ആയുള്ള ബന്ധത്തിന് അപ്പുറം ഒന്നുമില്ല.  പിന്നെ ഉള്ളതു virtual world ലെ സുഹൃത്തുക്കളാണ്. ചിലരോടൊക്കെ അകലാൻ കഴിയാത്ത ആത്മബന്ധം രൂപപ്പെട്ടിട്ടുമുണ്ട്. സൗഹൃദം പോളിഷ് ചെയ്തു നിലനിർത്തുക എന്നത് എന്നെ കൊണ്ട് പറ്റാത്ത ഒരു കാര്യമാണ്. മനസ്സിൽ തോന്നിയത് പറയുക എന്ന രീതി ആയത് കൊണ്ട് പലരെയും പലരീതിയിലും വെറുപ്പിക്കാറുണ്ട്. എന്തെങ്കിലും കാര്യമായത് പറയാനോ മറ്റോ മെസ്സേജുകൾ അയക്കുന്ന കൂട്ടത്തിലായത് കൊണ്ട് തന്നെ ഈ സുഹൃത്‌വലയവും അത്ര വിപുലമല്ല. പിന്നെ സോഷ്യൽ മീഡിയ ഫ്രണ്ട്ഷിപ്പിന്റെ തുടക്കത്തിൽ എട്ടിന്റെ പണി കിട്ടിയത് കാരണം ഇപ്പോൾ എല്ലാ സൗഹൃദങ്ങൾക്കും ഒരു LOC വരച്ചിട്ടുണ്ട് 

?പുരുഷൻ  

ആണുങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ജനിച്ചു  വളർന്നത് കൊണ്ട് ആണുങ്ങളോട് പ്രത്യേകിച്ച് പേടിയൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ സൗഹൃദങ്ങൾക്ക് ആൺപെൺ വ്യത്യാസം ഒന്നും തോന്നിയിട്ടില്ല. ഒരേ പോലെ തന്നെ എല്ലാവരോടും സംസാരിക്കാൻ കഴിയാറുണ്ട്. ഒരു പാട് ഒലിപ്പിച്ചു സംസാരിക്കുന്ന ആണുങ്ങളോട് പണ്ടേ മമതയില്ലാത്തത് കൊണ്ട് അവരെ ഒരു പത്തടി ദൂരെ മാറ്റി നിർത്താൻ ശ്രമിക്കാറുണ്ട്.  ഒട്ടും സംസാരിക്കാത്ത ജാടയിട്ടിരിക്കുന്നവരോട് അതിഭീകരമായ പ്രണയവും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. 

?സ്വാധീനം 

സ്വാധീനം വ്യക്തികളിൽ നിന്നും പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്നും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. ഒരു പാട് നിരാശ ബാധിച്ച സമയത്തു ആണ് ഒരു യോഗിയുടെ ആത്മകഥ വായിക്കാനിടയായത്. അത് തന്ന  പോസറ്റീവ് എനർജി കുറച്ചൊന്നുമല്ല. ജീവിതത്തിന്റെ വീക്ഷണഗതി തന്നെ ആ ബുക്ക് മാറ്റി കളഞ്ഞു . ഏറ്റവും ലാഘവമായി ഞാൻ ഇപ്പോൾ എന്റെ ജീവിതത്തെ നോക്കി കാണുന്നു. ഒരു സീരിയസ്നെസ്സും ഇല്ല എന്ന ചീത്തവിളി കേട്ട് കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. നമ്മൾ എത്ര സീരിയസ് ആയാലും ഒരു സെക്കൻഡിൽ എല്ലാം തീർന്നു  പോകുമെന്ന്  വളരെ അടുത്ത ബന്ധങ്ങളുടെ വേർപാടുകൾ മനസിലാക്കി തന്നിട്ടുണ്ട്. ഭാവിയെ കുറിച്ച് ഉത്കണ്ഠപെടാതെ , മുന്നിൽ കാണുന്നതിനെ ആസ്വദിച്ച് ഇങ്ങനെ ജീവിക്കുമ്പോൾ കയ്യിൽ അഞ്ച് മുക്കാലില്ലെങ്കിലും സന്തോഷമാണ് മനസ്സിൽ.

? വിരോധാഭാസമായി തോന്നിയത്

ഇരട്ടത്താപ്പ്. പറയുന്നത് ഒന്നും ചെയ്യുന്നത് മറ്റൊന്നും ആകുന്നത് കണ്ടു , അത് കണ്ടിട്ടും അവരെ തിരുത്താൻ കഴിയാത്തതു എന്റെ ന്യൂനത .

? ജീവിതം എന്തു പഠിപ്പിച്ചു

ജീവിതം പഠിപ്പിച്ചത് ക്ഷമ. പണ്ട് 'അമ്മ പറയും വേവുവോളം കാത്താൽ ആറുവോളം കാക്കണം എന്ന്. അപ്പോൾ ഊതി തണുപ്പിച്ചുടെ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചതാണ്. പക്ഷെ ജീവിതത്തിന്റെ മർക്കടമുഷ്ടി ക്ഷമ ആട്ടിൻസൂപ്പിന്റെ ഫലം ചെയ്യും എന്ന് പഠിപ്പിച്ചു. 

?ജീവിതം തന്നത് 

ആത്മവിശ്വാസം. ലോകം മുഴുവൻ എനിക്കെതിരെ നിന്നാലും എനിക്ക് ശരിയെന്നു തോന്നുന്നത് ചെയ്യാൻ കഴിയും എന്ന ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടാക്കി തന്നത് ജീവിതം ആണ് 

?ജീവിതലക്ഷ്യം 

പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നുമില്ല. മറ്റുള്ളവരെ ദ്രോഹിക്കാതെ ഇങ്ങനെ ഒക്കെ അങ്ങ് ജീവിക്കണം. സിദ്ധു അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ സെറ്റിൽ ആയാൽ ഇന്ത്യ മൊത്തം ഒന്ന് കറങ്ങണം , ചിദംബരസമരണയിലെ സ്വാമിയെയും ഭാര്യയെയും പോലെ. 

2018, മാർച്ച് 22, വ്യാഴാഴ്‌ച

'അനങ്ങാതെ കിടക്കാൻ പറ്റുമോ ഒരു മൂന്നാഴ്ച ? '

ഒട്ടും അനങ്ങാതെയോ ?

'അതേ അങ്ങനെ കിടന്നാൽ പെട്ടെന്ന് മാറും അല്ലെങ്കിൽ ഇതൊരു പെർമനന്റ് ഡിസേബിലിറ്റി ആകും'

കിടക്കയെ രാത്രി മാത്രം കാണുന്ന എന്നോട് ഡോക്ടർ ഇത് പറയുമ്പോൽ തന്നെ എനിക്ക് ടെൻഷൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. കുറച്ചൊക്കെ എഴുന്നേറ്റു നടക്കാൻ പറ്റൂല്ലേ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ ഡോക്ടർ ചിരിച്ചു.
 'പുള്ളിക്കാരി കിടക്കാൻ ഒന്നും പോകുന്നില്ല ആറ്റിട്യൂഡ്  കണ്ടാൽ അറിയാം " എന്ന് ഡോക്ടർ അവിടെയുള്ള നഴ്സിനോട് പറയുന്നത് കേട്ട്  കൺസൾറ്റേഷൻ റൂമിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി വീട്ടി ലെത്തുമ്പോൾ കിടക്കാം എന്നൊരു സ്ഥിതിയിലേക്ക് മനസിനെ കൊണ്ടെത്തിച്ചിരുന്നു.

ജീവിതത്തിലെ ചില കാര്യങ്ങളുണ്ട്. തീരെ ചെറിയ , ശ്രദ്ധിക്കപെടാത്ത ചില കാര്യങ്ങൾ. ഇതൊക്കെ കൂടിയാണ് ജീവിതം എന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നത് അതിൽ ചിലത് നഷപെടുമ്പോൾ മാത്രമാണ്.  മൂന്നാഴ്ചത്തെ ബെഡ് റസ്റ്റ് വിധിച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് നഷ്ട്പെട്ടത് എന്റെ  ആകാശവും പ്രഭാതവും ആയിരുന്നു.

രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുന്നത് ജനലരികെ വന്നു ചിലക്കുന്ന ഭൂമി കുലുക്കി പക്ഷിയുടെ സ്വരം കേട്ടാണ്. എഴുന്നേറ്റു ശുദ്ധവായു ശ്വസിക്കാനായി ടെറസിൽ പോകുമ്പോൾ ഡെന്റൽ കോളേജ്  ഹോസ്റ്റൽ കെട്ടിടത്തിന്റെ അപ്പുറത്തു നിന്നും സൂര്യൻ വിരൽ നീട്ടുന്നുണ്ടാകും. ടെറസിൽ ഒരു റൌണ്ട് അടിച്ചു നട്ട ചെടികളെ നോക്കി അതിൽ പുതുതായി വന്ന പൂവും കായും നോക്കി, പുഴുക്കളെ പെറുക്കി കളഞ്ഞു , പൂന്തേൻ കുടിക്കാൻ വരുന്ന വണ്ടുകളെയും പൂമ്പാറ്റകളെയും നോക്കി കഴിയുമ്പോൾ ചുറ്റുമുള്ള മരത്തിൽ നിറയെ പലതരം കിളികൾ നിരന്നിട്ടുണ്ടാകും. നാലു മരം കൊത്തികൾ തെങ്ങിന് ചുറ്റും മാർച്ച് ചെയ്യുന്നതും അതിൽ കുസൃതികളായ രണ്ടെണ്ണം ഒരാൾ മുകളിലേക്ക് കൊത്തി പോകുമ്പോൾ മറ്റൊരാൾ അതിനു മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വന്നു അടി കൂടുന്നതും കണ്ടു നിൽക്കുമ്പോൾ സമയം പോകുന്നത് അറിയുകയേ ഇല്ല . അപ്പുറത്തെ വീട്ടിലെ ഓർണമെന്റൽ പാമിന്റെ ഒരറ്റത്തു മുട്ടി ചേർന്നിരിക്കുന്ന രണ്ടു ബുൾ ബുൾ കിളികൾ. ചില ദിവസങ്ങളിൽ അത് രണ്ടു ഓലയിലായി തിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കാണാം. ഒരു പക്ഷെ രാവിലെ തന്നെ എന്തോ കാര്യത്തിന് വഴക്കു കൂടിയതാകും. കറിവേപ്പില മരത്തിൽ വന്നിരിക്കുന്ന അടക്കകിളിയുടെ ശബ്ദം. ശബ്ദം കേട്ട് നോക്കുമ്പോൾ കാണാൻ പറ്റില്ല. അതിങ്ങനെ കൊമ്പുകളിൽ കൊമ്പുകളിലേക്കു  ചാടി കൊണ്ടിരിക്കും. നെറ്റിയിൽ കിരീടം വെച്ചൊരു ചെമ്പൻ കിളിയുണ്ട് അതിനു പേര് എന്താണാവോ?  മരത്തിൽ തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന കോവൽ വള്ളിയിൽ ഊഞ്ഞാലാടുന്ന തേൻ കുടിയൻ,  ഉപ്പു ചോദിച്ചു വരുന്ന ചെമ്പോത്തു, സ്റ്റേവയറിൽ ഇരുന്നു കൂവിയാർക്കുന്ന കുയിലുകൾ. പഴുത്ത കോവക്ക തിന്നാൻ വരുന്ന പുള്ളിക്കുയിൽ. ഇവയെ ഒക്കെ കണ്ടു കണ്ണും മിഴിച്ചു നിൽക്കുമ്പോൾ ആയിരിക്കും മോൻ  ബേർഡ് വാച്ചിങ് ഇനി നാളെയാകാം  എനിക്ക് കോളേജിൽ പോകണം എന്ന് പറയുന്നത്. മനസ്സിനെ പക്ഷികളുടെ കൂടെ ഇരുത്തി താഴേക്ക് വന്നു അടുക്കളയിൽ കേറുമ്പോൾ അടുക്കള ജനലിനു അപ്പുറത്തെ കമ്പിയിൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടാകും രാവിലെ വിളിച്ചുണർത്തി ഭൂമി കുലുക്കി. സുന്ദരീ എന്ന് വിളിക്കുമ്പോൾ അത് ഒരു ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കും. 'അമ്മ വിളിക്കുന്നതിന് വിളി കേൾക്കുകയാണോ എന്നു സിദ്ധു ചോദിക്കുമ്പോൾ  അതിന്റെ ചെവിയിൽ ഇയർഫോൺ ഇല്ലല്ലോ വിളിക്കുന്നത് കേൾക്കും എന്ന് പാട്ടും  കേട്ടിരിക്കുമ്പോൾ വിളിച്ചു കേൾക്കാത്ത അവനിട്ടു ഒരു കുത്തും കൊടുത്തു പണികൾ മുഴുകുമ്പോഴും എന്റെ കണ്ണുകൾ പുറത്തു  മരങ്ങളിൽ പറന്നു കളിക്കുന്ന കിളികളിലും പൂമ്പാറ്റകളിലും ആകും. ശ്രദ്ധ അവിടേക്കു കൂടുതൽ പോകുമ്പോൾ കറിയിൽ ഉപ്പു കൂടുതലായും ഉപ്പേരി കരിഞ്ഞുമൊക്കെ പോകുമെങ്കിലും ഈ ഒരു പക്ഷി നിരീക്ഷണം എനിക്ക് തരുന്ന സന്തോഷം ഒരു പാടായിരുന്നു.

കിടക്കയിൽ നിന്നും കാണുന്ന ഒരു കീറു  ആകാശത്തിനു അത്ര ഒന്നും ഭംഗിയില്ലായിരുന്നു. ജനലിനു അപ്പുറത്തെ സപ്പോട്ട മരത്തിൽ വല്ലപ്പോഴും വന്നു പോകുന്ന ചില കിളികൾ മാത്രം. മനസ്സിൽ നിറയുന്ന സങ്കടത്തെ സിനിമയിലേക്കും പാട്ടിലേക്കും വായനയിലേക്കും സന്നിവേശിപ്പിച്ചത് കൊണ്ട് മാത്രമാണ് ഒരു വിഷാദരോഗി ആകാതിരുന്നത്.

അതോടൊപ്പം തന്നെ നഷ്ടമായ ചിലതൊക്കെ തിരിച്ചു കിട്ടിയതും ഈ ഇടവേളയിലാണ്. മുതിർന്ന ഒരാളായി എന്ന ബോധം വന്നതിനു ശേഷം എന്നോട് ഒരടുപ്പവും കാണിക്കാതിരുന്നയാൾ എന്റെ കൂടെ വന്നു കിടക്കാനും കെട്ടിപിടിച്ചുമ്മ വെക്കാനും തുടങ്ങിയത് തിരിച്ചു കിട്ടിയ നഷ്ടങ്ങളിൽ ഒന്നായിരുന്നു. തോളിൽ പിടിക്കുന്നതോ കയ്യിടുന്നതോ ഇഷ്ടമില്ലാത്ത എന്റെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു ഇറുക്കി വോൾകാനോ ഇറപ്റ്റ് ആകട്ടെ എന്നെ പറഞ്ഞു എന്നെ വെറുപ്പിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടിയത് പഴയ അഞ്ചാം ക്ലാസ്സുകാരൻ കുസൃതിയെ ആയിരുന്നു.

ഇരുപത്തഞ്ച് ദിവസങ്ങൾക്കു ശേഷം ഒരു പുലർകാലമഴയുടെ സുഖമറിയാൻ, മഴത്തുള്ളിയുടെ ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ ടെറസിലേക്ക് ക്യാമറയുമായി കേറുമ്പോൾ ,പഴയതെല്ലാം തന്നെ തിരിച്ചു പിടിക്കുമ്പോൾ, കടപ്പാട് ഒരു പാട് പേരോടുണ്ട്.

ഒരു കുഞ്ഞു കുട്ടിയെ പോലെ എന്നെ നോക്കിയ അച്ഛനോടും മോനോടും.

പിന്നെ എന്റെ ദേഷ്യത്തിനും സങ്കടത്തിനും നിരാശക്കും കൂട്ടിരുന്നു , ഒരു മടുപ്പും വരാതെ എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും കഥയുമായി വന്നു എന്നെ ചിരിപ്പിക്കുന്ന , ദേഷ്യം പിടിപ്പിക്കുന്ന , എന്റെ വികാരങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന എന്നെ പ്രിയ കൂട്ടുകാരിക്ക്.

നിനക്ക് ഒരാവശ്യം വരുമ്പോൾ ഞങ്ങളൊക്കെ കൂടെ തന്നെയുണ്ട് എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തി  തന്ന ബന്ധങ്ങൾക്ക്.

അറിയാതെ ചേർന്ന് നിന്ന / ചേർത്തു നിർത്തിയ
ഒറ്റക്കിരിക്കാനും ഒറ്റപ്പെടാനും ഇഷ്ടപെടുമ്പോൾ ഒറ്റപ്പെടേണ്ടവൾ അല്ല കൂടെ നില്ക്കേണ്ടവൾ എന്ന് ബോധ്യപ്പെടുത്തിയ സൗഹൃദങ്ങൾക്ക് .

പലപ്രാവശ്യം പോയെങ്കിലും വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കുടജാദ്രി യാത്രയാണ് ഇപ്പോൾ സ്വപ്നത്തിൽ. കയറ്റം കേറുന്നതും യാത്രയും കുറക്കണം എന്ന് നിർദേശമുണ്ടെങ്കിലും ഒരിക്കൽ കൂടി സർവജ്ഞപീഠം കാണണം. കുറച്ചു നേരം ധ്യാനമിരിക്കണം. പകുതിയിൽ വെച്ച് മുടങ്ങി പോയ ചിത്രമൂലയിലേക്കുള്ള യാത്ര പൂർത്തിയാക്കണം. ഒരു വർഷമായി അവധി കൊടുത്തിരുന്ന യാത്രാസ്വപനങ്ങൾ വീണ്ടും എന്റെ ഉറക്കം കെടുത്തുന്നുണ്ട്.



2018, മാർച്ച് 17, ശനിയാഴ്‌ച

നാലാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്ഫോം

ചില അസ്വസ്ഥകളെ മറി കടക്കാൻ ബീച്ചിലോ പാർക്കിലോ ഒറ്റക്ക് പോയിരിക്കാറുണ്ട്. പക്ഷെ അന്നെന്തു കൊണ്ടോ റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലേക്ക് ആണ് പോയത്.  സ്റ്റേഷനിൽ എത്തുന്ന ഓരോരുത്തരുടെയും ഭാവങ്ങളും ചെയ്തികളും നല്ല രസകരമായി വിവരിച്ച  ഒരു നോട്ട് വായിച്ചതിന്റെ ഓർമ്മയിൽ.  വായിച്ചറിഞ്ഞതിനെ അനുഭവിച്ചറിയാൻ. സ്റ്റേഷനിൽ പലപ്പോഴും പോയിട്ടുണ്ട് . യാത്ര പോകാനും യാത്രയാക്കാനും മാത്രമാണ് പോയിട്ടുള്ളത്. അപ്പോഴൊക്കെ പല പല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുള്ളതിന്റെ തിരക്കിൽ കാഴ്ചയിൽ പെടാതെ പോയ കാഴ്ചകൾ കാണാൻ. മനസ്സിനെ ഒന്ന് കടിഞ്ഞാണിട്ട് പിടിക്കാൻ. 

പ്ലാറ്റ്ഫോം ടിക്കറ്റ്  എടുത്തു കേറിയത് നാലാം നമ്പർ  പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് ആണ് . അവിടെ മറ്റു പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ കാണുന്ന തിരക്കുകൾ ഇല്ല. യാത്ര പോകാനും, യാത്ര അയക്കാനുമായി വന്നവർ മാത്രം. കടകളും മറ്റു കുറവായത് കൊണ്ട് അവിടെ വരുന്ന വണ്ടികളിൽ കേറുന്നവർ മാത്രമേ  ഉണ്ടാകാറുള്ളൂ. സ്വസ്ഥമായി ഇരിക്കാം . മൂന്നാം നമ്പർ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലെ കാഴ്ചകളും കാണാം. യൂക്കാലിപ്റ്റസ് മരങ്ങളെ തഴുകി വരുന്ന കടൽക്കാറ്റും. ഒറ്റക്കിരിക്കാൻ പറ്റിയ അന്തരീക്ഷം. പ്ലാറ്റ്ഫോമിന്റെ അങ്ങേ അറ്റത്തുള്ള ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്നു നോക്കുമ്പോൾ, വണ്ടികൾ കടന്നു പോയി മിനുസമായ പാലത്തിൽ അസ്തമയ സൂര്യന്റെ ചുവപ്പു  നിറം , പാളത്തിനു തീ പിടിച്ചത് പോലെ. നോക്കിയിരിക്കെ പണ്ട് ഓട്ടോഗ്രാഫിൽ  ആരോ എഴുതിയത് ഓർമ്മ വന്നു. 'ഒരിക്കലും കൂട്ടിമുട്ടാത്ത റെയിൽ പാളങ്ങൾ ആണ് നമ്മുടെ ജീവിതം'.  

ആനേ കാ  സംഭാവന അനൗൺസ്മെന്റ് കേൾക്കുമ്പോൾ  ചെവിയോർത്തു പിടിക്കുന്നവർ. എത്താൻ പോകുന്ന വണ്ടിയിൽ കേറാൻ  ലഗേജുകൾ എല്ലാം കൂട്ടി  വെക്കുന്നവർ.വൈകിയെത്തുന്ന  വണ്ടിയെ ശപിച്ചും പരിതപിച്ചും ഇരിക്കുന്നവർ. അതിനിടയിൽ ഓടിക്കളിക്കുന്ന കുട്ടികൾ. മൊബൈലിൽ തല പൂഴ്ത്തിയിരിക്കുന്നവർ. ചെവിയിൽ ഇയർഫോൺ വെച്ച് കണ്ണടച്ച് ഇരിക്കുന്നവർ. എല്ലാം കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് അതിന്റെ കെട്ടുകളഴിച്ചു സ്വതന്ത്രമായി പറക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. 

'മാഡം ആപ് യഹാം' പറന്നു പോകുന്ന മനസ്സ് സഡൻ  ബ്രേക്കിട്ടു നോക്കുമ്പോൾ മുന്നിൽ ഒരു യുവാവ്.  എണ്ണ തേക്കാത്ത മുടിയും കടുകെണ്ണയും ചാറ്റമസ്‌ലയും ചേർന്ന മണവും. ഇവൻ ആരാപ്പാ എന്ന് അമ്പരപ്പോടെ നിൽക്കുമ്പോൾ അടുത്ത ചോദ്യം  ' പഹചാന നഹി , മേം ചൗരസ്യ ക ബേട്ടാ' 

ചൗരസ്യ
 പത്തു  വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപേ മുന്നറിയിപ്പില്ലാതെ വന്ന മഴയിൽ നനഞ്ഞു കുളിച്ചാണ് ഒരു ഇന്റർവ്യൂവിനു പോയത്. നനഞ്ഞു തണുത്തു ഇരിക്കുന്ന എന്റെ മുന്നിലേക്കു ചായക്കപ്പുമായി വന്ന മെലിഞ്ഞ കൈകൾ. തല ഉയർത്തി നോക്കിയപ്പോൾ ഇപ്പോൾ ഇൻസ്റ്റന്റ് മെസഞ്ചറുകളിൽ കാണുന്ന സ്ട്രാറ്റജിക് സ്മൈലി പോലെ ഒരു മുഖം. അതായിരുന്നു ചൗരസ്യ. ജോലിക്ക് കേറി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആണ് ചൗരസ്യ ആ ഓഫീസിന്റെ മാത്രമല്ല ബോസ്സിന്റെ വീട്ടിലെയും ഓൾ ഇൻ ഓൾ ആണെന്ന് അറിഞ്ഞത്. ചൗരസ്യ വിളികൾ എവിടെയും എപ്പോഴും കേൾക്കാം. ഒരിടത്തു  നിന്നും മറ്റൊരിടത്തേക്കു ഓടിക്കൊണ്ടേയിരിക്കും അയാൾ.  എന്റെ ജോലിക്ക് അയാളുടെ സഹായങ്ങൾ ഒന്നും ആവശ്യമില്ലാത്തത് കൊണ്ട് തന്നെ എന്തെങ്കിലും പറയേണ്ടതോ ചോദിക്കേണ്ടതോ ആയ ആവശ്യം ഇല്ലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഓഫീസിൽ നേരത്തെ എത്തിയപ്പോൾ ധൃതിയിൽ അടിച്ചു വാരുക ആയിരുന്നു അയാൾ. ഓഫീസ്  തുറക്കാൻ വൈകിയതിന്റെ കാരണം  മോന് പനി ആയത് കൊണ്ടാണ് എന്ന് പറഞ്ഞു. ഡോക്ടറെ കാണിച്ചോ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ പോയിട്ട് വേണം കൊണ്ട് പോകാൻ എന്നും  ഭാര്യ ഒരു വർഷം മുൻപ് മരിച്ചു പോയെന്നും മൂന്നു മക്കൾ ആണെന്നും ഇളയവന് മൂന്നു വയസ്സായെന്നും   കുട്ടികളുടെ പഠിപ്പൊക്കെ മുതലാളി ആണ് നോക്കുന്നത് എന്നും മൂത്തവൻ നന്നായി പഠിക്കുന്നവൻ ആണെന്നും ഒക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു അയാൾ. അതിനു ശേഷം ഇടക്കൊക്കെ എന്നാൽ കഴിയുന്ന സാമ്പത്തിക സഹായങ്ങൾ ചെയ്തു കൊടുക്കുമായിരുന്നു. മൂത്തവൻ ഇടക്ക് ഓഫീസിൽ വരുമ്പോൾ  ഞാൻ ചെയ്യുന്ന ജോലി നോക്കി കൊണ്ട് ഓരോന്ന് ചോദിച്ചു എന്റെ പിറകിൽ തന്നെ നിൽക്കും.

ഓഫീസ് പുതിയ ഒരു കെട്ടിടത്തിലേക്കു മാറിയപ്പോൾ അതിനു മുകളിൽ  ഒരു റൂം ഇയാൾക്ക് താമസിക്കാനായി ഒരുക്കി കൊടുത്തു കമ്പനി മുതലാളി. ഒരു ഞായറാഴ്ച ജോലികൾ ചെയ്തു തീർക്കാനാണ് തലേ ദിവസം ഓഫീസ് തുറന്നു വെക്കണം എന്ന് ചൗരസ്യയെ ശട്ടം കെട്ടിയത്. എങ്കിലും അയാൾ തുറന്നില്ല, തുറക്കാൻ   താക്കോൽ വാങ്ങാനായി അയാൾ താമസിക്കുന്നിടത്തേക്കു കയറി ചെന്നു. സ്‌റ്റെപ്സ് കയറി ചെല്ലുമ്പോൾ അറക്കപ്പൊടി ഇട്ടു കത്തിക്കുന്ന ഒരു സ്ററൗവ്വിൽ ചപ്പാത്തി ചുടുന്ന പത്തു  വയസ്സുകാരൻ. അവനു അടുത്ത തന്നെ ഇരിക്കുന്ന മൂന്ന് വയസ്സുകാരൻ .കുറച്ചപ്പുറത്തു നിന്നും ബക്കറ്റിലെ വെള്ളം കോരി കുളിക്കുന്ന അഞ്ച് വയസ്സുകാരൻ. ഒരു വശത്തു ആയി ഒരൊറ്റ മുറി. അവിടെ ഇവിടെ ആയി കൂട്ടിയിട്ടിരിക്കുന്ന കടലാസ് പെട്ടികൾ. പ്ലാസ്റ്റിക് കയർ വരിഞ്ഞിട്ട ഒരു കട്ടിൽ . ചൗരസ്യ എന്നുറക്കെ വിളിച്ചപ്പോൾ അകത്തു നിന്നും  ക്ഷമാപണത്തോടെ ഓടി വന്ന അയാൾ വേഗം തന്നെ താഴെ വന്നു ഓഫീസ് തുറന്നു വീണ്ടും മുകളിലേക്കു പോയി. ഞാൻ എന്റെ ജോലി തീർത്തു കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ആണ്  അശോകൻ സർ വന്നത്. സാറിനും ജോലി തീർക്കാൻ ഉണ്ടോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഞാൻ തന്നെ ഒറ്റക്കിരുത്തണ്ട എന്ന് കരുതി വന്നതാണ്, ചൗരസ്യയെ അങ്ങനെ അങ്ങ് വിശ്വസിച്ചു കൂടാ എന്നുത്തരം. അതെന്താ അങ്ങനെ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ അവിടെ മുൻപു അടിച്ചു വാരാൻ വന്നിരുന്ന പെണ്ണിനോട് അയാൾ അനാവശ്യം കാണിച്ചു എന്നും അത് വലിയ പ്രശ്നം ആയപ്പോൾ ജോലിയിൽ നിന്നും മൂന്ന് മാസം മാറ്റി നിർത്തിയിട്ടു രണ്ട മാസം മുൻപാണ് വീണ്ടും വന്നു തുടങ്ങിയത് എന്നും കൂട്ടി ചേർത്തു 

എന്റെ മനസ്സിലെ സഹാനുഭൂതിയോടെ തൂവെള്ള പേപ്പറിൽ ഒരു തുള്ളി മഷി വീണത് പോലെ. അത് പതുക്കെ പതുക്കെ പടരാൻ തുടങ്ങി. അത് വരെ അയാൾ എന്നോട് പെരുമാറിയത് സംസാരിച്ചത് എല്ലാം കൂട്ടിക്കിഴിച്ചു നോക്കി. അസാധാരണമായ ഒന്നും തന്നെ കണ്ടില്ലെങ്കിലും വീണ്ടും വീണ്ടും ചെയ്തു കൊണ്ടേയിരുന്നു.   അയാൾ താഴെ വന്നു ചായ വേണോ എന്നൊക്കെ ചോദിക്കുമ്പോഴും അയാളെ സംശയ കണ്ണുകളോടെ ഞാൻ തുറിച്ചു നോക്കി. അയാളുടെ നോട്ടം, നടത്തം എല്ലാം ലേസർ ക്യാമെറയിൽ എന്ന പോലെ ഞാൻ ഞാൻ സ്കാൻ ചെയ്തു കൊണ്ടേയിരുന്നു. അയാളിൽ മാറ്റമൊന്നും കണ്ടില്ലെങ്കിലും ഭയത്തിന്റെ ബീജം എന്റെ ഉള്ളിൽ വീണിരുന്നു. അത് പതുക്കെ പതുക്കെ വേരുകൾ പിടിച്ചു വളരാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. അഞ്ച് വർഷത്തിന് ശേഷം അവിടുന്നു ജോലി മാറി പോകുന്നത് വരെ അയാളുടെ ഭാഗത്തു നിന്നും അനാവശ്യമായ ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഭയത്തിൽ നിന്നും വെറുപ്പിലേക്കോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും രീതിയിൽ ഉള്ള മാറ്റമോ ഉണ്ടായില്ലെങ്കിലും മനസ്സിൽ നിന്നും അയാളോടുള്ള സഹാനുഭൂതി പറ്റെ നഷ്ടമായിരുന്നു. 

നടന്നോ ഇല്ലയോ എന്നുറപ്പില്ലാത്ത ഒരു കാര്യം അത് നമ്മിൽ വളർത്തുന്ന ഭയം. അതിൽ നിന്നും ഉണ്ടാകുന്ന സംശയങ്ങൾ. പിന്നീട് ഒരിക്കലും സഹാനുഭൂതിയോ സഹതാപമോ കാണിക്കാൻ പറ്റാത്ത രീതിയിൽ ഒരു മനസ്ഥിതിയിലേക്ക് നമ്മളെ  കൊണ്ട് പോകും . ലോകത്തു നടക്കുന്ന എല്ലാം ഇങ്ങനെ തന്നെ ആണ്. ഉറപ്പില്ലാത്ത കാര്യങ്ങൾ ,കേട്ടറിവിലൂടെ മറ്റുള്ളവരിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഭയം , ആശങ്ക . അതിന്റെ പരിണിതഫലമായുണ്ടാകുന്ന പ്രതിപ്രവർത്തനങ്ങൾ.   ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ വരുന്ന പല വാർത്തകളും ഇത് പോലെ തന്നെ ഉണ്ടാകുന്നതും ഉണ്ടാക്കുന്നതും ആണ്.

'കഹി ജാ  രഹേ ക്യാ' അയാളുടെ ചോദ്യം വീണ്ടും. അടുത്തു   വരുന്ന വണ്ടിയിൽ ഒരു സുഹൃത്ത് വരുന്നുണ്ടെന്നും കാത്തിരിക്കയാണെന്നും കള്ളം പറഞ്ഞു അവിടെ എങ്ങനെ എത്തിയെന്നു ചോദിച്ചു കൂടെ ചൗരസ്യ സുഖമായിരിക്കുന്നോ എന്നും.  ബാബ മരിച്ചു പോയെന്നും താൻ യു എൽ സി സി യിൽ ജോലി ചെയ്യുക ആണെന്നും അനിയന്മാർ നഗരത്തിൽ തന്നെ ഓരോ ജോലിയിൽ ഏർപ്പട്ടിരിക്കുന്നു എന്നും പറഞ്ഞു

ചില കാഴ്ചകൾ , കണ്ടു മുട്ടലുകൾ  അത് അനിവാര്യം ആകുമ്പോൾ മാത്രമാണ് നമ്മുടെ മനസ്സിൽ തോന്നലുകൾ ഉണ്ടാകുന്നത്. ഈ വാർത്ത  അറിയണം എന്നാർക്കോ നിർബന്ധം ഉള്ളത് കൊണ്ടാണ്   ബീച്ചിലോ പാർക്കിലോ പോകേണ്ടയാൾ  സ്റ്റേഷനിലേക്ക് പോയത്. പ്രിയ സുഹൃത്തിന്റെ വാക്കുകൾ  കടമെടുത്താൽ " ഓരോ സമയത്തു ഓരോ തോന്നൽ ആണല്ലോ, എല്ലാം നമ്മളെ തോന്നിപ്പിക്കുന്നതും ഏതോ ഒരു ശക്തിയാണ്. ആ ശക്തിയിൽ ആക്സസ്സ് ഉള്ളവരാണ് എല്ലാവരും '
 
 

ഒറ്റക്കൊരു പെണ്ണ്

മഴക്കാലത്തു കടൽ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ? ഇരുണ്ട ആകാശത്തിനു കീഴെ ആർത്തലക്കുന്ന തിരമാലകൾ ഉയർന്നു പൊങ്ങുന്ന കലി തുള്ളിയ കടൽ. കരയോട് ചേരാൻ ആണ് കടൽ തുള്ളു...